Dodatkowy wolumin Ext3 jako plik na Fat32

Wielu użytkowników Linuxa ma zinstalowane dwa systemy operacyjne na notebookach i komputerach stacjonarnych. Nie jestem tutaj wyjątkiem. Jak już mam naklejkę licencyjną to przecież jej nie zdrapię Mojemu Linuxowemu LVM’owi dałem 30 GB, Windowsowi również, a resztę stanowi wolumin FAT32. Kiedyś reszty nie było, ale cóż – musiałem kupić nowego twardziela z powodu podejścia producentów do „ekonomicznego” trybu pracy dysków twardych

Co jednak można zrobić w sytuacji, gdy nagle potrzebujemy trochę więcej przestrzeni dyskowej z obsługą Linuxowych uprawnień? Odpowiedź jest prosta – możemy wykorzystać trochę wolnej przestrzeni FAT32, aby stworzyć sobie na nim wolumin ext3 w postaci zwykłego pliku.

Tworzenie woluminu ext3 w pliku

Aby utworzyć 15 GB wolumin ext3, przechodzimy w linii komend na dysk FAT32 i wydajemy polecenie:

cd /media/[nasz podmontowany wolumin FAT32]/

dd if=/dev/zero of=volume bs=1G count=15

Chwilkę to potrwa, ale ostatecznie powstaje wolumin:

15+0 przeczytanych recordów
15+0 zapisanych recordów
skopiowane 16106127360 bajtów (16 GB), 957,413 s, 16,8 MB/s

Sprawdzamy nasz plik:

du -sh volume

15G	volume

Wszystko się zgadza. Tak przygotowany plik należy teraz sformatować:

mke2fs -j volume

Zostaniemy zapytani, czy napewno chcemy formatować urządzenie które nie jest blokowe – potwierdzamy nasze intencje.

mke2fs 1.41.11 (14-Mar-2010)
volume nie jest specjalnym urządzeniem blokowym.
Kontynuować mimo to? (t,n) t
warning: Unable to get device geometry for volume
Etykieta systemu plików=
Typ OS: Linux
Rozmiar bloku=4096 (log=2)
Rozmiar fragmentu=4096 (log=2)
Stride=0 blocks, Stripe width=0 blocks
983040 i-węzłów, 3932160 bloków
196608 bloków (5.00%) zarezerwowanych dla superużytkownika
Pierwszy blok danych=0
Maksymalna liczba bloków systemu plików=4026531840
120 grup bloków
32768 bloków w grupie, 32768 fragmentów w grupie
8192 i-węzłów w grupie
Kopie zapasowe superbloku zapisane w blokach:
	32768, 98304, 163840, 229376, 294912, 819200, 884736, 1605632, 2654208

Zapis tablicy i-węzłów: zakończono
Tworzenie kroniki (32768 bloków): wykonano
Zapis superbloków i podsumowania systemu plików: wykonano

Ten system plików będzie automatycznie sprawdzany co każde 39 montowań
lub co 180 dni, zależnie co nastąpi pierwsze. Można to zmienić poprzez
tune2fs -c lub -i.

Montowanie woluminu plikowego

Teraz możemy już podmontować sobie tak stworzony wolumin:

sudo mkdir /mnt/tmp

sudo mount -o loop volume /mnt/tmp

df -h

System plików            rozm. użyte dost. %uż. zamont. na
/dev/mapper/sys-root   22G   11G  9,8G  52% /
[...]
/dev/loop0             15G  166M   14G   2% /mnt/tmp

I to wszystko – wolumin jest już gotowy do użycia

Wydajna i bezpieczna zdalna synchronizacja katalogów w Ubuntu

Będąc między innymi developerem, który pracuję na różnych maszynach, potrzebuje mieć swój kod dostępny na każdej stacji przy której zasiadam.

Przez jakiś czas sprawdzał się rozproszony system kontroli wersji. Wystarczyło robić push i pull poprzez ssh. Z czasem, kiedy np. miałem rozgrzebany kod, nie chciałem robić commita, tworzyć odgałęzienia – zacząłem pakować kod i przesyłać w tej postaci. Przez jakiś czas to znosiłem. Nie było to jednak zbyt przyjemne. Kilka drobnych zmian, a okazywało się, że muszę przesyłać kilka MB danych. Nie narzekałbym, gdybym nie miał w domu łącza niesymetrycznego

Z czasem, kiedy ilość projektów nad którymi pracowałem wzrosła, poczułem pewien dyskomfort (prawie jak pani Żanet Kaleta ). Tym większy, że zdarzało mi się pracować nad aplikacją i biblioteką jednocześnie w ramach jednego projektu, gdzie oba kody miały swoje indywidualne drzewa kontroli wersji. Nawet jeśli jedno było w podgałęzi drugiego – Mercurial, bo z tego systemu kontroli wersji korzystam – zdawał sobie sprawe, że dany katalog należy już do innego drzewa kontroli wersji.

Co począć w takiej sytuacji? Rozwiązanie przypadkowo podsunął kolega, jednocześnie przypominając mi jak to rozwiązanie efektywnie spisywało się w dystrybucji Gentoo, z której miałem okazję jakiś czas temu przez dłuższy nawet czas korzystać. Chodzi oczywiście o rsync’a.

Niżej przedstawioną metodę praktykuję już od jakiegoś czasu. Synchronizuję się do/z jednej centralnej maszyny. Synchronizuję katalog zawierający 300 MB kodu, źródeł grafik, duże drzewa hg. Nie zdarzyło mi się jeszcze, mimo wykonywania dość drastycznych zmian w podstrukturze, żeby trwało to dłużej niż wcześniej trwało przesłanie spakowanej paczki o rozmiarze 1 czy 2 MB.

Załóżmy, że w katalogu domowym /home/user/dev mam swoje repozytorium. Na maszynie centralnej, dane trzymane będą w katalogu /srv/archive/dev.

Aby wysłać dane z notebooka, na serwer, wydajemy polecenie:

rsync -azv --delete -e ssh /home/user/dev MASZYNA_CENTRALNA:/srv/archive

Aby pobrać dane z serwera na notebooka wydajemy:

rsync -azv --delete -e ssh MASZYNA_CENTRALNA:/srv/archive/dev /home/user

Jeśli nie jesteśmy pewni, czy efekty komendy będą zadowalające, warto dodać parametr --dry-run, który sprawi, że zostanie nam wyświetlona jedynie lista zmian, a nic tak naprawdę nie zostanie zmienione.

Myślę, że warto poświęcić kilka minut aby wewnątrz swojej biblioteczki stworzyć katalog sync, a w nim dwa skrypty send i recv które będą wykonywać te czynności, a gwarantuje, że w zamian zaoszczędzicie znacznie więcej czasu w przyszłości.

Generowanie losowych haseł w Ubuntu

Hasła, każdy ma ich przynajmniej kilka w pamięci, ale życie uczy, że nie warto stosować takich samych do autoryzacji bankowych, kont na naszej-klasie, gadu czy na roota

Chciałbym Wam przedstawić bardzo proste narzędzie z którego korzystam z powodzeniem od kilku lat – nazywa się apg (Automated Password Generator) i służy do wygodnego generowania haseł.

Narzędzie oferuje dwa rodzaje haseł – mniej zaawansowane, ale znacznie łatwiejsze do zapamiętania dla osób znających język angielski oraz bardziej zaawansowane (zawierające poza literami dodatkowe krzaczki). Za pomocą dodatkowych parametrów możemy wpłynąć na zawartość dużych, małych liter lub liczb.

Instalacja jest standardowa:

aptitude install apg

Help

Wygląda tak:

apg -h

apg   Automated Password Generator
Copyright (c) Adel I. Mirzazhanov

apg   [-a algorithm] [-r file]
[-M mode] [-E char_string] [-n num_of_pass] [-m min_pass_len]
[-x max_pass_len] [-c cl_seed] [-d] [-s] [-h] [-y] [-q]

-M mode         new style password modes
-E char_string  exclude characters from password generation process
-r file         apply dictionary check against file
-b filter_file  apply bloom filter check against filter_file
(filter_file should be created with apgbfm(1) utility)
-p substr_len   paranoid modifier for bloom filter check
-a algorithm    choose algorithm
1 - random password generation according to
password modes
0 - pronounceable password generation
-n num_of_pass  generate num_of_pass passwords
-m min_pass_len minimum password length
-x max_pass_len maximum password length
-s              ask user for a random seed for password
generation
-c cl_seed      use cl_seed as a random seed for password
-d              do NOT use any delimiters between generated passwords
-l              spell generated password
-t              print pronunciation for generated pronounceable password
-y              print crypted passwords
-q              quiet mode (do not print warnings)
-h              print this help screen
-v              print version information

A teraz praktyka

Wystarczy znajomość kilku parametrów:

Generowanie 5-ciu haseł: -n

apg -n 5

ookyopIack
berpAxEr
DusEphac
yomlipvog~
weehacir

Generowanie haseł o minimalnej długości: -m

apg -n 5 -m 10

BlysBicWeo
fefimvesBa
CuAtecHeoc
crejvibred
CynfiShnoi

Generowanie haseł z wymową (aby łatwiej było je zapamiętać): -t

apg -n 5 -m 10 -t

WaigJocWig (Waig-Joc-Wig)
Geagsyinau (Geags-yin-au)
Cunefkalt9 (Cun-ef-kalt-NINE)
Pemyidyish (Pem-yid-yish)
agsirasuk7 (ags-ir-as-uk-SEVEN)

Generowanie bardziej zaawansowanych haseł: -a 1

apg -a 1 -n 5 -m 10

N;%5RWNM|B
$48+HGvlac
{@M!yPMa-y
jyI<{\3;{i
t)nThAUw?~

Skrypt ten jest bardzo przydatny, kiedy musimy wygenerować komuś hasło ponieważ nie jest w stanie sobie czegoś wymyślić (i pewnie wymyślił by ostatecznie nazwę swojego psa lub imię małżonki) lub stawiamy następny z kolei serwer mysql, a nie chcemy zostawiać takiej dziury jak nie tak dawno ktoś z ekipy Wykopu, kiedy to wykradziono im hasła użytkowników.

Wirtualni userzy ftp w Ubuntu

Poniżej znajduje się instrukcja opisująca jak skonfigurować krok po kroku bardzo prosty i bezpieczny serwer ftp obsługujący wirtualne konta – użytkowników, których fizycznie nie ma zdefinowanych w systemie. Jako serwer ftp wykorzystany zostanie vsftpd (very secure ftp daemon).

Założenia: potrzebujemy prostego serwera ftp do którego możemy zdefiniować kilku użytkowników, gdzie każdy ma dostęp do tego samego katalogu (opis jak należy to skonfigurować, aby każdy użytkownik miał swój własny katalog znajduje się we wpisie źródłowym, którego adres zamieściłem na końcu wpisu).

Najpierw instalujemy serwer ftp oraz narzędzie do obsługi bazy użytkowników:

aptitude install vsftpd db4.2-util

Tworzymy katalog ftp:

mkdir /home/ftp
chown ftp:ftp /home/ftp

(aplikacja domyślnie podczas instalacji zakłada katalog /srv/ftp)

Podmieniamy plik /etc/vsftpd.conf na następujący:

# /etc/vsftpd.conf
listen=YES
listen_ipv6=NO
#listen_port=2121

anonymous_enable=NO
local_enable=YES
guest_enable=YES

virtual_use_local_privs=YES
pam_service_name=vsftpd-virtual

guest_username=ftp

local_root=/home/ftp

local_umask=022
write_enable=YES
hide_ids=YES
dirmessage_enable=YES

use_localtime=YES
xferlog_enable=YES
log_ftp_protocol=YES
setproctitle_enable=YES

connect_from_port_20=YES

chroot_local_user=YES
chroot_list_enable=NO
secure_chroot_dir=/var/run/vsftpd/empty

W razie potrzeb – zmieniamy ustawienia – np. jeśli chcemy zmienić port na którym aplikacja ma nasłuchiwać – usuwamy znak komentarza z linii listen_port i zmieniamy numer portu.

Przygotowujemy plik /etc/pam.d/vsftpd-virtual:

auth required pam_userdb.so db=/etc/vsftpd-virtual
account required pam_userdb.so db=/etc/vsftpd-virtual

Przygotowujemy plik z użytkownikami i hasłami /etc/vsftpd-konta:

uzytkownik1
haslo1
uzytkownik2
haslo2

umieszczamy hasła w bazie:

db4.2_load -T -t hash -f /etc/vsftpd-konta /etc/vsftpd-virtual.db

a następnie restartujemy usługę:

service vsftpd restart

Możemy już zalogować się do serwera, przykładowo:

lftp -p 2121 -u uzytkownik1,haslo1 localhost
lftp test1@localhost:~> ls
lftp test1@localhost:/>

Źródło: http://linuxforfun.net/2008/04/05/vsftpd-virtual-users/

ACL dla plików i katalogów w Ubuntu

Unixowy system uprawnień dla plików i katalogów został naprawdę dobrze przemyślany i świetnie się sprawdza. Każdy jednak prędzej czy później może trafić na sytuację, w której możliwość stosowania rozszerzonych uprawnień dałaby znacznie większą swobodę i wygodę.

Kogo temat może zainteresować?

Wydaje mi się, że użytkownicy zwykłych desktopów nie będą ACL’i potrzebować. Jeśli jednak jakiś developer umieszcza przykładowo serwer z repozytorium u siebie albo jest administratorem jakiegoś serwera – myślę, że warto się zapoznać z poniższą tematyką.

Krok po kroku

Access Control Lists (ang. ACL), czyli listy kontroli dostępu są w jądrze Ubuntu wkompilowana domyślnie już od jakiegoś czasu. Niewiele stoi zatem nam na przeszkodzie, aby aktywnie zacząć z nich korzystać. ACL należy traktować jako rozszerzenie Unixowego systemu uprawnień plików i katalogów, dlatego zestaw komend takich jak chown czy chmod nadal obowiązuje.

Czego zatem potrzebujemy? Musimy uświadomić nasz system, że będziemy wykorzystywać ACL’e dla konkretnych systemów plików. No i przede wszystkim – musimy mieć narzędzia do zarządzania ACL’ami oraz wiedzieć, jak się ich używa

Zatem po kolei.

Sprawdźmy, czy mamy narzędzia do obsługi ACL’i. Narzędzia nazywają się setfacl, getfacl oraz chacl.

desktop repos # getfacl
Program getfacl nie jest obecnie zainstalowany.  Można go zainstalować wpisując:
apt-get install acl
getfacl: command not found
desktop repos #

Więc go sobie instalujemy:

sudo aptitude install acl

Spróbujmy ustawić jakąś rozszerzoną listę dostępu. Przejdźmy do katalogu domowego, załóżmy katalog test oraz nadajmy uprawnienia rwx użytkownikowi nobody.

cd
mkdir test
setfacl -R -m u:nobody:rwX test
setfacl: test: Operation not supported

Komunikat Operation not supported oznacza nic innego jak brak obsługi ACL w systemie plików. Jeśli nasz katalog domowy znajduje się na odrębnym systemie plików home, możemy aktywować obsługę ACL komendą:

sudo mount -o remount,acl /home

Teraz ustawianie rozszerzonych uprawnień powinno już działać. Ponowne wydanie komendy setfacl nie powinno już zwrócić błędu.

Przy okazji, możemy zobaczyć jak wyglądają uprawnienia naszego katalogu:

nme@desktop ~ $ setfacl -R -m u:nobody:rwX test
nme@desktop ~ $ ls -lad test/
drwxrwxr-x+ 2 nme nme 4096 2009-12-30 14:29 test/
nme@desktop ~ $ getfacl test
# file: test
# owner: nme
# group: nme
user::rwx
user:nobody:rwx
group::r-x
mask::rwx
other::r-x

Warto zwrócić uwagę na uprawnienia zwracane komendą ls -l: drwxrwxr-x+ – na końcu listy uprawnień znajduje się znak + oznaczający rozszerzone informacje. Takie uprawnienia możliwe są do odczytu za pośrednictwem getfacl co też uczyniłem powyżej. Wynik komendy jest dość czytelny.

Wracając do wydanej komendy:

setfacl -R -m u:nobody:rwX test

Co po naszemu brzmi – rekursywnie zmodyfikuj uprawnienia dla użytkownika nobody dla katalogu test ustawiając uprawnienia rwx dla katalogów i rw dla plików.

Dziecinne proste. Rozbudujmy komendę:

setfacl -Rm u:nobody:rwX,d:u:nobody:rwX test

(pierwsza część jest tak naprawde zbędna, ponieważ uprawnienia dla użytkownika już ustawiliśmy, ale chciałem przedstawić sposób w jaki możemy łączyć uprawnienia w obrębie jednej komendy)

d:u:... można zapisać również jako default:u:... co oznacza, że dla nowo zakładanych plików/katalogów, takie atrybuty mają być domyślnie dodawane.

Ważna sprawa, na koniec

Aby używać list dostępu, aktywowaliśmy opcję acl poprzez przemontowanie systemu pliku. Niestety, po restarcie, system plików nie będzie już obsługiwał list dostępu.

Co zatem zrobić?

Jeśli chcemy, aby nasz system plików pamiętał o tym, że ma obsługiwać rozszerzone listy dostępu, w pliku /etc/fstab należy to zaznaczyć, acl jako opcję dla naszego systemu plików:

/dev/mapper/desktop-home /home           ext3    defaults,acl        0       2

Więcej informacji, wraz z przykładami znaleźć możecie na stronach manuala komend do obsługi acl które przedstawiłem w tym tekscie.