Instalacja Mercurial z GUI TortoiseHG pod Ubuntu 9.04

Mercurial jest jednym z najpopularniejszych ostatnio systemów kontroli wersji. Został on napisany w języku Python i coraz więcej projektów jest do niego migrowanych. Google Code umożliwia wybór jednego z dwóch systemów kontroli wersji – jednym z nich jest SVN, drugim właśnie Mercurial.

Różnice między scentralizowanym a rozproszonym systemem kontroli wersji

Zasada działania Mercuriala jest zbliżona do Git‘a – oba są tzw. rozproszonymi systemami kontroli wersji. SVN z drugiej strony jest systemem zcentralizowanym. Praca na systemie rozproszonym jest o tyle wygodna, że każda lokalna kopia repozytorium może być traktowana jako pełnoprawna i całkowicie niezależna. Rozwijając kod który jest obsługiwany w takim systemie kontroli wersji, commitowanie, czyli zatwierdzanie mniejszych porcji zmian jest znacznie wygodniejsze i nie wymaga zaprzątania głowy głównego repozytorium… którego tak naprawdę wcale nie musi być.

Jak to robi Linus Torvalds?

Większe projekty, takie jak jądro Linuxa coraz częściej przechodzą na rozproszone systemy kontroli wersji. Linus Torvalds bardzo zachęca wszystkich do migrowania do Gita z SVN’a. Git został napisany właśnie z myślą o developerach jądra systemu Linux. Głównymi zaletami według niego są dwie kwestie – pierwsza: znacznie wygodniejsze merge’owanie (łączenie zmian wprowadzonych przez różnych developerów) oraz druga – rozproszone repozytoria pozwalają na hierarchiczne scalanie kodu (z punktu widzenia pracy grupowej). Dzięki tej drugiej, Linus może powierzyć np. opiekę nad modułami jądra dotyczącymi sieci komuś, kto zna się na tym konkretnym temacie lepiej, potrafi weryfikować zmiany i poprawki. Zebrane do repozytorium przez opiekuna drzewa sieci poprawki, Linus może włączyć do jego repozytorium, które traktowane jest jako główne mając pewność, że wszystkie zmiany zostały odpowiednio zweryfikowane.

Kontrola wersji z linii komend

Mercuriala można zainstalować ze standardowego pakietu w Ubuntu. Na pakiet składa się jedna aplikacja – hg. Za jej pomocą można wykonać wszystkie operacje na repozytorium z poziomu linii komend.

$ hg
Mercurial Distributed SCM

basic commands:

 add        add the specified files on the next commit
 annotate   show changeset information by line for each file
 clone      make a copy of an existing repository
 commit     commit the specified files or all outstanding changes
 diff       diff repository (or selected files)
 export     dump the header and diffs for one or more changesets
 forget     forget the specified files on the next commit
 init       create a new repository in the given directory
 log        show revision history of entire repository or files
 merge      merge working directory with another revision
 parents    show the parents of the working directory or revision
 pull       pull changes from the specified source
 push       push changes to the specified destination
 remove     remove the specified files on the next commit
 serve      export the repository via HTTP
 status     show changed files in the working directory
 update     update working directory
 view       start interactive history viewer

use "hg help" for the full list of commands or "hg -v" for details

Kontrola wersji z poziomu interfejsu graficznego

Istnieje jednak możliwość pracy graficznej. Windowsowi użytkownicy jako graficzny interfejs zwykle wykorzystują TortoiseHG, który wywodzi się z TortoiseSVN. Pod Linuxem możemy również wykorzystać TortoiseHG.

Instalacja Mercuriala i TortoiseHG pod Ubuntu 9.04

Uruchomienie komend zamieszczonych poniżej sprawi, że nasz Mercurial zostanie „podniesiony” do najnowszej stabilnej wersji, pojawi się nam TortoiseHG również w wersji stabilnej, a następnie TortoiseHG zostanie włączone do domyślnego menadżera plików w Gnome – Nautilusa. Zainstalowana zostanie również aplikacja Meld, która czyni merge’owanie całkiem przyjemną czynnością w interfejsie graficznym

# Najpierw przechodzimy na roota, tego którego w Ubuntu nie ma   

sudo -i

# Dodajemy drzewo stable repozytorium Mercuriala z Ubuntu Launchpad PPA

cat >/etc/apt/sources.list.d/mercurial.list << EOF
deb http://ppa.launchpad.net/mercurial-ppa/stable-snapshots/ubuntu jaunty main
deb-src http://ppa.launchpad.net/mercurial-ppa/stable-snapshots/ubuntu jaunty main
EOF
sudo apt-key adv --keyserver keyserver.ubuntu.com --recv-key 323293EE

# Dodajemy drzewo stable repozytorium TortoiseHG z Ubuntu Launchpad PPA
cat >/etc/apt/sources.list.d/tortoisehg.list << EOF
deb http://ppa.launchpad.net/tortoisehg-ppa/stable-snapshots/ubuntu jaunty main
deb-src http://ppa.launchpad.net/tortoisehg-ppa/stable-snapshots/ubuntu jaunty main
EOF
sudo apt-key adv --keyserver keyserver.ubuntu.com --recv-key D5056DDE

# odświeżamy listę repozytoriów i pobieramy pakiety oraz dodajemy obsługę bindingsów Pythona w Nautilusie

aptitude update
aptitude install -y python-nautilus mercurial tortoisehg tortoisehg-nautilus meld

# doinstalowujemy pakiet iniparse
wget http://iniparse.googlecode.com/files/python-iniparse_0.3.1-1_all.deb
dpkg -i python-iniparse_0.3.1-1_all.deb
rm python-iniparse_0.3.1-1_all.deb

Po wykonaniu tych komend najlepiej się przelogować ponownie, aby Nautilus zdał sobię sprawę z wprowadzonych zmian. Można też (już na swoim użytkowniku) uruchomić komendę:

nautilus -q

Która spowoduje przeładowanie Nautilusa (może nam zniknąć do następnego zalogowania zawartość pulpitu). Jeśli wszystko pójdzie pomyślnie, w efekcie możemy zarządzać repozytorium w następujący sposób: